Daha önce 4 yıllık bir üniversite bitirdiğim için bu iki yıllık okul bana çok kısa geldi ama bittiğine memnunum😊. İlk başta liseden belli bir temel isteyen dersler beni zorladı. Matematik gibi sayısal elektronik gibi. Ama zamanla alıştım Özellikle kodlama ve programlama dilleri ile ilgili dersler çok keyifliydi.
Üstelik okulda ilk günden sınıf annesi gibiydim. Çocuklar ilk dersten itibaren bana saygı gösterdiler ve ben de onları çok çok sevdim. Çok şanslıydım ki çok özel bir grup bir araya gelmişti sınıfta. Her biri olgun, saygılı gençlerdi. İki yıl onlarla çok keyifli geçti ve açıkçası şimdi o günleri özlüyorum.
2025 yılı temmuz ayında bölüm birincisi olarak mezun oldum.😉🤖👑Okuldan sonra bir miktar boşluğa düşsem de çocuklar beni asla yalnız bırakmadı. Her zaman yazdılar, aradılar hatta buraya geldiklerinde buluştuk. Ama ardından çok güzel bir şey daha oldu, mezun olduğum okuldaki öğretim görevlileri ile arkadaş oldum. İçlerinden biri ile çok fazla ortak konumuz olduğu için düzenli olarak görüşmeye başladık. Şimdi birlikte tiyatro çalışmalarına gidiyoruz, örgü ve kitap klübü kurduk. Çok eğleniyoruz.
Ayrıca 2024 yılının ortalarında terapiye başladım. Ben konuşmanın beni iyileştireceğine hiçbir zaman inanmamışımdır ama sevgili dostum Tolga'nın sürekli terapiye gidersem bana iyi geleceğini söylemesi üzerine denemeye karar verdim. Çok araştırdım ve ilçedeki en iyi psikoloğu bulduğuma karar verince bir randevu aldım.
İlk seanslarda oldukça zorlandığımı söyleyebilirim. Çünkü ben konuşup da anlatmayı sevmiyorum. Aslında konuşmayı severim. Hatta bazen fazlasıyla. Özellikle de anskiyete ile başa çıkmaya çalışıyorsam o anda. Ama önemli şeyleri konuşmayı asla sevmemişimdir. Ama emdr terapisi ile birlikte öyle çok da fazla konuşmaya gerek kalmadan birçok sorunumu çözdüm.
İlk başlarda güven problemi vardı. Terapistimi kendim araştırıp seçtiğim halde ne anlatacağım, ne kadar anlatacağım karar vermekte zorlandığım zamanlar oldu. Zamanla aramızda bir güven ve saygı bağı oluştu ve yine de çok anlatmayı sevmesem de güvende olduğumu biliyorum ve anlatmak istiyorsam anlatmaktan çekinmiyorum. Her zaman bir şeyleri gizlemek için anlatmamayı seçmiyor insan. Bazı şeyleri hatırlamak bile istemiyorsun. Hatırladıkça öfken kat kat büyüyor ve o anda kontrol edememekten korkuyorsun. Hele benim gibi sinirden ağlayan bir insansanız 🤣.
Bir sene sonunda birçok önemli problemimi çözmekte yardım almıştım. Öncelikle çok ciddi bir şekilde OKB ile başa çıkmaya çalıştığımı öğrendim. İlaç ve terapi yardımıyla bunu çözdüm. Ardından da sınır koyamamak, bir noktada takılıp kalmak gibi sorunları da hallettik. Artık hayata bambaşka bir bakışım var.
İnsanların psikolog ile psikiyatristi karıştırdıklarını fark ettim. Psikologlar ilaç yazmıyor ve psikolog tedavileriniz ileride başınıza dert açmıyor. Bilin istedim :)
Kısacası son iki yılda her şey değişti. Hayata bakışım, duygularımı işleme şeklim, düşünme şeklim, stresle başa çıkma yöntemlerim. Kolay değildi ama eğlenceliydi.
Değişim değişmeyen tek şey olduğuna göre ben de değişmeye devam ediyorum. Her gün kafamdan geçenleri yazmaya çalışacağım bundan sonra.

Yorumlar
Yorum Gönder