Bir kitap okudum ve sigarayı bıraktım. Gerçekten de beni ikna etti. Okudum ve sigarayı bıraktım. Evet sürekli sigara krizleri ile başa çıkmam gerekiyor son günlerde ama yine de geri dönmedim, tekrar hayatıma almadım sigarayı ve almayacağım. Yalnız bir sorunum var. Boşluk.
Sigaranın hiçbir faydası olmamasına rağmen, birçok hastalığa sebep olduğunu, sabahları ilk sigaranın gerçekten günün en iğrenç şeyi olduğunu bildiğim halde, tadı berbat ve acı olduğu halde neden içtim yıllarca sigarayı acaba diyordum. Çünkü gerçekten bıraktım deyip bırakabileceğimiz kadar saçma bir şey sigara. Ama çok sinsi. Hayatımıza öyle sızmış ki bırakınca o hayatımıza sızıp da kendine zorla açmış olduğu yerler boş kalınca birden bire ne yapacağını bilemiyor insan.
Sabah ilk geldiğimde bir sigara ve kahve eşliğinde güne merhaba diyor ve sonra dükkanı temizleyip işe başlıyordum. Çocuklara sinirlenince sigara yakıyordum. Yemekten sonra bir sigara içiyordum. Akşam kardeşimi beklerken sigara yakıyordum. Kendimi güçsüz hissettiğimde sigara yakıyordum. Haksızlığa uğradığımı hissettiğimde, kırıldığımda, üzüldüğümde, ağlamak isteyip de ağlayamadığımda, duygusal olarak her tökezlediğimde sigara yakıyordum. Belki bazen sadece canım sıkıldığında sigara yakıyordum. Şimdi bütün bu anlar birden boşta kaldı. Sigara yok. Ona ihtiyacım yok ve açıkçası birkaç gün içmedikten sonra tekrar içmek de istemiyorum. O kokudan ve acı tadından kurtulmuş olmak çok hoş ve geri dönmek istemiyorum. Ama sorun bu boşluklar ortaya çıktığında onlarla başa çıkabilmek. İşte asıl burada zorlanıyorum. İşte bu konuda zafer ve yenilgi arasındaki ince çizgi bu.
Çoğunlukla insanlar bu boşluğu yemek ile dolduruyor. O yüzden sigarayı bırakıp kilo alan birçok insan var. Ben hali hazırda kilo vermek için de çabalayan bir insan olarak hayatımda en son ihtiyacım olan şey yanlış yemek yeme alışkanlığının bu boşlukları doldurması. Ama ne yapmalıyım? Şimdilik hiçbir fikrim yok. Sürekli o boşluk hissi ile mücadele veriyorum. Bazen bir şeyler yemek işe yarıyor ama bunun da sigaradan hiçbir farkı olmadığının farkındayım. Sağlıklı bir şekilde bu konuyla nasıl başa çıkacağımı ise şu anda hiç bilmiyorum. Gerçekten çaresiz hissediyorum ama mutlaka bir çözümü olduğunun da farkındayım. Şu anda çözüm arayışındayım. Bulduğumda yazacağım tabi ki :)
Yorumlar
Yorum Gönder