Bilen bilir, yedi yıl önce bir kaza geçirdim ve o gündem ber kırılan femur kemiğim bir türlü kaynamadı. Yedi yıl kah tek değnek, kah iki değnek yardımıyla yürüdüm. Çalıştım, gezdim, yaşadım ama hep birşey eksikti. Tabbi ki üstüne basıp da yürüyebileceğim, sağlam bir femur kemiği eksikti.
Bacak önemli. Sonuçta hareket etmek için en çok kullanılan kaslar buradaymış. Ben bunu öğrendim yedi yılda. En ufak hareket bile bacakta biyerleri harekete geçiriyor ve benim durumumda ağrı ve acı getiriyor.
Çok şükür dokuz ay önce dördüncü kez ameliyat oldum. Doktorum sağolsun, şimdi kemiklerim neredeyse kaynadı. Tamamen olmasa bile şöyle yüzde seksen gibi. Evde değneksiz gezebileceğim kararı çıkınca aşamalı olarak değneklerin ikincisini de tedavülden kaldırmak için çalışmaya başladım.
Lakin ufak bir sorunum var. Ben yürümeyi unutmuşum. Dengem yok. Yürürken kuvvetli rüzgar esse, ben sallanıyorum. Yıllarca destekle yürümenin verdiği zararları telafi edebilir miyim bilmiyorum ama adeta yürümeyi tekrar öğreniyorum. Ve şunu kanıtlıyorum ki yanlış yapılan birşeyi düzeltmek birşeyi baştan yapmaktan daha zor. Yıllardır değnekle ve diğer bacağıma yüklenerek yürüdüğüm için tekrar dengede durmak benim için çok zor. Gatta geçen gece rüyamda merdivenleri değnek olmadan inmeye çalıştığımı gördüm. Kan ter içinde korku ile uyandım.
Yine de çok isterse insan, herşeyi başarabilir. Ben de tekrar desteksiz yürümek ve hatta birgün tekrar koşmaktan çok hiçbirşey istemiyorum şu anda...
Yorumlar
Yorum Gönder