Şiir dediğinin bir asaleti vardır,
O yüzden hiç yazmadım ben aşkımızı şiirlere,
Hiçbir asil yanı yoktu aşkımızın,
Birbirimize tutunduk boşlukta ama,
Sen kırmak istedin benim süslü püslü kanatlarımı,
Diğer dünyalara açılmayayım diye,
Sen olmadan bir adım bile atmayayım istedin yeryüzünde,
Sakatlamak istedin beni.
Ben senin kendi doğrultusuna giden burnunu kırmak istedim zamanla,
Tek doğru senin doğrun değil diye bas bas bağırdım,
Ve açmak istedim gözünü başka dünyalara,
Başka başka insanların,
Başka başka doğrularını görmeni istedim.
Ama nafile...
Sonunda bitti.
Benim yaralı kanatlarım,
Senin yine hiç değişmeyen doğruların var şimdi.
Benim kalbim de kırık, seninki de.
Sonuçta ikimiz de mağlup olduk,
Ve çekildik kendi köşemize.
Asalet bunun neresinde?
Yorumlar
Yorum Gönder