Bazen duygularımı anlamakta zorlanıyorum. Anlatmakta da. Ama tek bildiğim şey kendimi yaşlı hissettiğim. Yaşlı bir uzaylı gibi. Ve çok yalnız. İnsanların arasında dolaşmaktan utanıyorum. Hem elimdeki değnek, hem kilolarım beni dünyada yer bulamayan, çevreye uyamayan bir zavallı haline getirdi birden. Evde iken insan sert bir koruma çemberi içinde. Kimse insana farklı bakmıyor. Dışarıda , yeni bir ortamda ise herşey farklı. Kimse benimle birlikte yürümek bile istemiyor bu şehirde. Ben ise yalnızlığın acısını çekiyorum sadece. Kendimi zavallı gibi hissediyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder